Το Νεφέλωμα της Έλικας, ένα από τα πιο εμβληματικά και κοντινά πλανητικά νεφελώματα στη Γη, αποκαλύπτεται με πρωτοφανή λεπτομέρεια χάρη στο διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb. Το χαρακτηριστικό δακτυλιοειδές σχήμα του, αποτυπώνει τις τελευταίες φάσεις ενός άστρου που πεθαίνει, μια πιθανή εικόνα του μακρινού μέλλοντος του Ήλιου μας.
Στην υπέρυθρη εικόνα υψηλής ανάλυσης του Webb από την κάμερα NIRCam (Near-Infrared Camera), φαίνεται καθαρά το αέριο που αποβάλλεται από το άστρο, καθώς καυτοί άνεμοι συγκρούονται με ψυχρότερα κελύφη σκόνης και αερίου που είχαν εκτοξευθεί νωρίτερα. Το αποτέλεσμα είναι δομές που μοιάζουν με κομήτες και «ουρές», οι οποίες σμιλεύουν τη μοναδική μορφή του νεφελώματος.
Η εικόνα αναδεικνύει επίσης τη μετάβαση από το θερμό, ιονισμένο αέριο κοντά στο κέντρο προς το ψυχρότερο μοριακό υδρογόνο και τη σκόνη στα εξωτερικά όρια. Στο κέντρο βρίσκεται ένας λευκός νάνος, ο πυρήνας του άστρου που απέμεινε, του οποίου η έντονη ακτινοβολία φωτίζει και διαμορφώνει το περιβάλλον υλικό.
Τα χρώματα στην εικόνα αντιστοιχούν σε διαφορετικές θερμοκρασίες και χημικές συστάσεις, δείχνοντας πώς η ύλη που αποβάλλει ένα άστρο επιστρέφει στο Σύμπαν και γίνεται η πρώτη ύλη για νέες γενιές άστρων και πλανητών. Οι γαλάζιες αποχρώσεις υποδηλώνουν θερμότερα αέρια, που διεγείρονται από την έντονη υπεριώδη ακτινοβολία, ενώ στις κίτρινες περιοχές ψύχεται το αέριο και τα άτομα υδρογόνου ενώνονται σε μόρια. Στα εξωτερικά όρια, οι κοκκινωπές αποχρώσεις χαρτογραφούν το ψυχρότερο υλικό, εκεί όπου το αέριο αραιώνει και σχηματίζεται σκόνη.
Το Νεφέλωμα της Έλικας βρίσκεται περίπου 650 έτη φωτός μακριά, στον αστερισμό του Υδροχόου, και παραμένει αγαπημένος στόχος παρατήρησης, χάρη στην εγγύτητά του και την εντυπωσιακή του εμφάνιση.
