Άρθρο του Δημόκριτου Τσουκάπα για την ολική έκλειψη Ηλίου που παρακολούθησαν τα μέλη του Ομίλου, στις 29 Μαρτίου 2006 στο όμορφο Καστελόριζο.
Δημόκριτος Τσουκάπας, Ενημερωτικό Ομίλου, Μάρτιος 2006
Καστελόριζο! Διαμαντένιο νησάκι του Αιγαίου, που μοίρα καλή όρισε να βρεθεί στο διάβα της σκιάς του φεγγαριού!! Μοναδικό σημείο της ελληνικής γης, που με τις δυο αδελφές βραχονησίδες, Στρογγύλη και Ρω, θα σταθούν μάρτυρες του θαυμαστού ονείρου που προσφέρει μια Ολική Έκλειψη Ηλίου.
Μέρες πριν κι απ΄ τα πέρατα του κόσμου καταφθάνουν στο μικρό νησί λάτρεις τ΄ ουρανού, κυνηγοί εκλείψεων, απλός κόσμος, επαγγελματίες αστρονόμοι, ερασιτέχνες, εραστές των άστρων.
29 Μαρτίου 2006
Πρωί:
Ο Ήλιος στραφτοκοπά πάνω απ΄ την αχνή ακτή της Τουρκίας. Μέρα ιδανική! Το ακριτικό νησί βογκά απ΄ το βάρος του κόσμου που καταφθάνει μ΄ όλα τα πλωτά μέσα.
Ακροβολισμένοι στα γύρω υψώματα, χιλιάδες άνθρωποι παρακολουθούν μέσα από κάμερες, από τηλεσκόπια το διάβα του Ήλιου. Σε λίγες ώρες θα
συναντηθεί με το φεγγάρι!
Ανεπανάληπτο ραντεβού πάνω απ΄ το γαλάζιο Αιγαίο!
Ανηφορίζω μ΄ ένα σφίξιμο στην καρδιά το μονοπάτι που οδηγεί στον Πύργο της Μεγίστης. Εκεί που σε λίγο θα κτυπά σε ρυθμούς τρελούς η καρδιά του Ομίλου Φίλων Αστρονομίας Θεσσαλονίκης! Κάτω ακριβώς από την Γαλανόλευκη!
Συναντώ έναν γέροντα. Κοιτά τους τρίποδες, τα κιάλια, τους φακούς.
– Στο κάστρο θα στήσεις παλικάρι μου;…
– Ναι παππού…
Διστάζει λίγο…
– Ξέρεις … και το ’36 “πιάστηκε” ξανά το φεγγάρι σε τούτον τον τόπο! Ήμουν μικρός μα το θυμούμαι σα νά’ ταν χθες…
– Το ’36;
– Ναι! Και τότε ήρθαν ξένοι! Σκαρφάλωναν πάνω σε τούτον τον πύργο που πας ν΄ ακροβολιστείς κι εσύ!! Από κει είδαν το “θάμα“ με τα τηλεσκόπια …
Τα μάτια του υγραίνονται …
– … Ας το ξαναδώ κι ας κλείσω τα μάτια!!…
Συγκλονίζονται τα σώψυχά μου. Ανηφορίζω τρέμοντας …Στήνω τα σύνεργα στον πιο ψηλό ακρόλιθο του πύργου. Κάτω χαμηλά ο γραφικός ζεστός
μυχός … το λιμανάκι της Μεγίστης. Σφύζει τούτες τις ώρες από πλεούμενα π΄ αδειάζουν ακατάπαυστα τον κόσμο.
Σε λίγο γύρω μου δημιουργείται στο αδιαχώρητο. Όχι μόνον από συντρόφους του Ομίλου, όχι μόνον από Έλληνες! Υπάρχουν άνθρωποι από μακρινούς τόπους. Δίπλα μας Γερμανοί, Ιταλοί, ένας Ισπανός … ένας Ισραηλίτης… Δε μιλούμε τη γλώσσα τους…, δεν μιλούν τη δική μας. Κι όμως μιλούμε ακατάπαυστα κοιτώντας τον ουρανό!!
Μεσημέρι:
Ώρα 12 και μισή περίπου… Ο δίσκος της Σελήνης αγγίζει τον Ήλιο!!
Ώρα 12 και μισή περίπου… Το δέος αγγίζει τις καρδιές μας!!
Η πρώτη επαφή!… Σε λίγες ώρες θα γίνουμε θιασώτες μιας απίστευτης μάχης ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι. Σιγά, αργά, μια αόρατη απειλή αρχίζει και γλείφει το υπέρλαμπρο άστρο της μέρας. Μια ανατριχίλα διαπερνά απ΄ άκρη σ΄ άκρη την ψυχή μας.
Οι αισθήσεις τυλίγονται σε μια απροσδόκητα μοναδική αίσθηση. Ο χρόνος κυλά αδυσώπητα αργά – λες και σ΄ άλλη διάσταση – καθώς το απειλητικό σκοτεινό δρεπάνι κατατρώει ώρα με την ώρα τις σάρκες του Ήλιου.
Το φως χαμηλώνει. Τα χρώματα γκριζάρουν κι οι σκιές παραμορφώνουν σώματα κι αντικείμενα σε μια νέα, πρωτόγνωρη κοσμική διάσταση… Ένας φοβερός μηνίσκος διαπερνά πέρα για πέρα τη φύση γύρω μας. Χιλιάδες μηνίσκοι κι οι τελευταίες χλωμές ηλιαχτίδες κάτω απ΄ τα δέντρα.
Οι φωνές καταλαγιάζουν! Μόνο το βρόντο της καρδιάς σου ακούς και νομίζεις πως ακούς όλες τις καρδιές των συντρόφων να πάλλονται στον ίδιο ρυθμό. Με εργώδη προσπάθεια τηλεσκόπια, φακοί, κάμερες καταγράφουν λεπτό προς λεπτό την άνιση μάχη ανάμεσα στο φως και το έρεβος. Πουλιά και ζώα λουφάζουν, κουρνιάζουν σκιαγμένα περιμένοντας τ΄ απροσδόκητο!
Μέρα μεσημέρι, λες και σταματά ο χρόνος!!
Ουρανός και Γη γίνονται ένα! Ο Ήλιος παλεύει ξέπνοα να κρατήσει το φως του. Μάταια … !
Και τότε, μονομιάς, όλα συγκλονίζονται! Το φως χαμηλώνει ραγδαία! Από δυτικά ένας γιγάντιος σκοτεινός κώνος σαρώνει κάμπους, θάλασσες και βουνά στο ιλιγγιώδες διάβα του. Από μύρια λαρύγγια ξεφεύγουν κραυγές, που κρύβονται αρχέγονα στ΄ ανθρώπινο πλεμόνι, για τούτη δω τη μοναδική στιγμή.
Και ξαφνικά … να !! … Ένα ανεπανάληπτο διαμάντι, μια σμαραγδόπετρα ονειρεμένη στραφταλίζει πάνω στ΄ ομορφότερο δαχτυλίδι του σύμπαντος. Το διαμαντένιο δαχτυλίδι!!! Πέτρα σμιλεμένη από χέρια θεϊκά! Είναι το κύκνειο άσμα, το πιο γοερό “τετέλεσται” του τρισμέγιστου Απόλλωνα!
Κι ύστερα … όλα χάνονται. Νύχτα!!!
Η Αφροδίτη λάμπει χαμηλά στον ορίζοντα και τα μύχια της ψυχής μας γίνονται ΜΑΤΙΑ!!… Μάτια για να δουν, ν΄ ακούσουν, να φωνάξουν, ν΄ αγγίξουν, να νιώσουν για 183 δευτερόλεπτα την φοβερή τιτάνια μάχη του φωτός κόντρα στ΄ αναπάντεχο σκοτάδι.
Ο Ήλιος πάλλεται, συγκλονίζεται … Πύρινες γλώσσες ξεπηδούν γύρω απ΄ το στεφάνι του ερέβους, με χρώματα παρμένα από ίριδες άλλου τόπου και χρόνου.
Το φως δεν παραδίδεται. Συρρικνώνεται και ξεπηδά με λάμψεις ενός φανταστικού ονείρου που σκαλίστηκε πριν δισεκατομμύρια χρόνια, τη στιγμή της Γένεσης!!
Κι ύστερα το στέμμα!!! Ένα θεϊκό στεφάνι γύρω απ΄ την κρυμμένη μορφή του Φοίβου. Το απόλυτο “μαύρο” σφιγταγκαλιά με τ΄ απόλυτο λευκότερο “λευκό”!!!
Χαμηλώνω τα μάτια. Γύρω – γύρω, εκεί που η γη συναντά τον ουρανό, ροδίζει αλλόκοτα ολάκερη η πλάση. Το Αιγαίο βάφει τα νερά του μαβιά!! Κάποιος φωνάζει: Κοιτάχτε το λιμάνι!…
Το Καστελόριζο φεγγοβολά. Άναψαν παντού τα φώτα. Τα πλοία βρυχώνται και τα γύρω βουνά αντιλαλούν τον βρυχηθμό, που λες και ξέφυγε απ΄ τον τάρταρο της γης. Υπέρτατο θέαμα!! Ονειρικό σκηνικό, με πρωταγωνιστές θεούς κι ανθρώπους!
Θέλω να φωνάξω. Η φωνή μου θρυμματίζεται στα εσώψυχά μου … Θέλω να κλάψω. Το δάκρυ μου παγώνει, μην και θολώσει τ΄ όνειρο …
Υπάρχουν στιγμές που χαράσσουν τη ζωή του ανθρώπου. Μα η στιγμή τούτη είναι φανταστική. Η στιγμή της Ολικότητας, η γεμάτη δέος, φόβο, ηδονή για τ΄ απρόσμενο, το αταίριαστο, το ανέφικτο είναι ΜΟΝΑΔΙΚΗ!!!
Στρέφω και κοιτώ γύρω τους συντρόφους μου. Δεν υπάρχουν σύντροφοι. Υπάρχουν μόνο μάτια.
Σώματα, κορμιά, υπάρξεις γίναν μόνο … “μάτια”!!! Αρμέγουν αχόρταγα το μέγα θάμα που ξετυλίγεται μπρος τους. Το θάμα που ίσως ξεδιπλώνεται για μια και μοναδική φορά στη ζωή τ΄ ανθρώπου. Σηκώνω την ψυχή μου ξανά στον ουρανό. Ο Ήλιος τραντάζεται, σκιρτά όπως τ΄ αγρίμι παγιδευμένο στο δόκανο. Το στέμμα μικραίνει. Η μάχη ισορροπεί. Οι πύρινες γλώσσες ξεπηδούν πεισματικά αγριότερες τώρα. Κάτι αλλάζει… Ο αγέρας δυναμώνει, η σιωπή χάνεται. Τα σύννεφα ορμούν ξέφρενα από κάθε κατεύθυνση.
Ξαφνικά το διαμάντι στραφταλιάζει από την αντίθετη πλευρά του δίσκου. Ένα εκτυφλωτικό φως σαρώνει μεμιάς τα πάντα!! Μια κραυγή, θαρρείς
ανακούφισης κι απογοήτευσης συνάμα, ξεπηδά απ΄ τα σπλάχνα της ψυχής μας. Η τάξη επανέρχεται!! Το ΦΩΣ νίκησε!!
Ένα αόρατο χέρι χρωματίζει ξανά τον κόσμο. Οι πεταλούδες πεταρίζουν ανακουφισμένες στ΄ αγριολούλουδα. Νιώθω μια πικρή γεύση στα χείλη.
Κάποιος δίπλα μου προδίδει φωναχτά τις σκέψεις μου:
– Γιατί τόσο λίγο;;!!…
Και τώρα … τι ;;; Όλα όπως πριν και για πάντα;;!!!…
Ναι… τ΄ όνειρο τελείωσε!! Τρία λεπτά κλεμμένα απ΄ άλλον κόσμο! Ένα όνειρο είναι η έκλειψη. Ένα όνειρο που δεν μπορείς να το περιγράψεις… Γιατί την ΕΚΛΕΙΨΗ δεν την βλέπεις απλά. Πάνω απ΄ όλα την ΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ, την ακούς, την αγγίζεις, την οσφρίζεσαι, τη νιώθει σύψυχα … ΤΗΝ ΖΕΙΣ!!!
Ο Δημόκριτος Τσουκάπας είναι συγγραφέας, ένα από τα παλαιότερα μέλη του Ομίλου Φίλων Αστρονομίας και κυνηγός εκλείψεων σε όλο τον κόσμο.
